Varmadælur hafa notið síaukinna vinsælda á norðlægum slóðum þar sem þörf er á upphitun húsa stóran hluta ársins.  Í Svíþjóð eru t.d. 95% allra nýbygginga útbúnar varmadælum. Ísland hefur ákveðna sérstöðu þegar kemur að húshitun þar sem langstærsti hluti bygginga er hitaður með ódýrum jarðvarma.  Um 8% notenda kynda þó hús sín með rafhitun þar sem varmadælur kæmu í sumum tilfellum til greina sem vænlegur kostur til að draga úr orkunotkun.

Varmadæla samanstendur venjulega af dælubúnaði og leiðslum sem mynda lokað gas/vökvakerfi.  Í gas/vökvakerfinu er ákveðið efni eða svokallaður vinnslumiðill sem breytir um fasa á leið sinni um kerfið.  Við þessar fasabreytingar myndast varmaorka sem nýta má til húshitunar.  Varmadæla skilar frá sér varmaorku til upphitunar en þarf til þess raforku til að knýja dælukerfið en sú raforka er þó mun minni en þyrfti við hefðbundna rafhitun.  Orkuhagkvæmni varmadælu ræðst því af hlutfalli þeirrar orku sem fæst frá henni og orkunnar sem þarf til að knýja hana.

Ragnar Ásmundsson hjá Íslenskum orkurannsóknum (ÍSOR) hefur haft umsjón með verkefni þar sem varmadælur og hagkvæmni þeirra við íslenskar aðstæður eru kannaðar. Niðurstöður verkefnisins má finna í eftirfarandi skýrslu sem gerð var fyrir Orkustofnun 2005:

Varmadæluskýrsla

Í skýrslunni kemur m.a. fram að varmadælur geta verið vænlegur kostur til upphitunar húsnæðis á Íslandi á þeim stöðum þar sem engin hitaveita er. Hagkvæmast er að nota varmadælur þar sem aðgengi er að volgu rennandi vatni sem tryggir stöðugt varmaflæði.  Fjárhagsleg hagkvæmni varmadæluframkvæmdar ræðst af því hversu mikil raforkunotkun er til húshitunar, verðlagningu hennar auk stofnkostnaðar varmadælu. Stærri raforkunotendur ættu að hafa hag af notkun varmadæla ef hægt er að halda stofnkostnaði niðri. Þar sem niðurgreiðslur fást ekki t.d. fyrir atvinnuhúsnæði og sumarhús er oft hægt að mæla með uppsetningu varmadæla sérstaklega ef orkunotkun er talsverð.