Almennt er aðgengi að stórum vatnsæðum eða innstreymisvatni í borholum ekki nauðsynlegt skilyrði fyrir varmadælur, heldur er hægt að hafa varmaskipti við allt borholuvatnið. Þetta er víðast hvar gert erlendis á stórum markaðssvæðum varmadælna, og eru varmaskiptin þá í raun við bergið sem holan nær í gegnum og vatnið miðlar varma bergsins yfir í varmaskiptavökva (t.d. frostlögur (etýlenglýkól/vatn), etanól eða saltvatn). Varmaskiptavökvinn er þá leiddur í alllöngum leiðslum í gegnum varmauppsprettu sem miðast að því að auka snertiflöt vinnslumiðilsins við varmauppsprettu (gildir almennt um varmaskipti) Þegar grunnvatnsstaða er lág í borholum má auka varmaleiðni frá bergi að varmaskiptavökva með varmaleiðandi flotmassa sem þrýst er að leiðslum og fylla efri hluta holunnar. Þessi efni eru oftast bentónít og kvarssandsblöndur og hægt er ná aukinni aflupptöku með fleiri varmaskiptaleiðslum og hagkvæmri uppröðun þeirra (Pahud og Matthey (2001)).

Lengd varmaskiptaleiðslanna fer eftir dýpt holunnar og þeim kröfum sem gerðar eru um það varmaafl eða varmaorku sem notast skal við. Hérlendis má sennilega reikna með um 50 W/m og árlegri varmaorku um 200 kWh/m, en það hefur ekki mælt nákvæmlega. Þetta þýðir að virkur hluti varmaskiptaleiðslanna skal vera um 200 m fyrir meðalhúsnæði.

Vegna hás hitastiguls hérlendis er líklegt að bergvarmadælur sýni talsverða rekstrarhagkvæmni og ekki ósvipaða vatn/vatn varmadælum. Ef um íbúðarhúsnæði er að ræða er þörf á upphitun nánast allt árið og rafmagnssparnaður hérlendis því hlutfallaslega hærri en í heitari nágrannalöndum. Varmaleiðni íslenska basaltsins er hins vegar lág (1,6-2,0 W/mK (Flóvenz og Sæmundsson (1993)) en stundum tvöfalt hærri í graníti(2,3-3,9 WmK (Surma og Geraud (2003))). Hér sannast þá aftur mikilvægi vatnsstreymis. Nýleg reynsla hérlendis staðfestir hversu erfitt getur verið að ná góðri varmaupptöku í þurri holu en ef næst í grunnvatn á botni holunnar sem hefur hitastig í kringum 15-20 °C þá eru engin slík vandkvæði (Friðfinnur K. Daníelsson (2004)). Varmaleiðni vatns kann að vera lág (0,6 W/mK) en ef grunnvatnsflæðið er nægilegt þá vinnur það strax upp varmatapið til vinnslumiðils dælunnar þegar hann þéttist. Nýlegar aðferðir við ákvörðun varmaviðtaks holu sem boruð er fyrir varmadælu auka samt sem áður líkur á hagvæmni framkvæmdarinnar og varmaleiðandi fyllingarefni sem minnst var á hér ofar bætir varmaupptöku úr holunum talsvert (Sanner o.fl. (2003)).